رودخانه ی تامبونان در مالزی به دلیل تمساح هایش مکانی بسیار خطرناک است. روزی مادربزرگی برای برداشتن کمی آب به آنجا می رود. نوه برای خوردن آب به رودخانه نزدیک می شود و تمساح کوچکی او را می بلعد. تمساح کوچک در خوردن این شکار به دردسر می افتد و مادربزرگش برای گرفتن کمک به سراغ مادربزرگ پسرک می آید.

قرباغه‌ای با چوب جادویش، از آن‌طرف بر که می‌آید و زندگی همه را به‌هم می‌ریزد. فکرش را بکنید، دوست‌های قدیمی از هم دور می‌شوند، فقط و فقط به‌دلیل کارهای جادویی جناب قورباغه! یک نفر باید بیاید و شر این چوب جادو را کم کند. اما نه!…

اگر بچه‌هایی دارید که از خودشان راضی نیستند و فکر می‌کنند ظاهرشان به اندازه‌ی کافی خوب نیست، روایت پرکشش و دل‌چسب جناب قورباغه را برایشان بخوانید. این داستان به‌دور از شعار و پند و در تجربه‌ای ملموس و عاطفی، به بچه‌ها نشان می‌دهد داشتن آرزوهای دور و دراز، همیشه به نفعشان نیست و دوستی‌های دنیای واقعی از هر جادویی قدرتمندترند.

زنجره و مرد نوازنده، آواز میخوانند و مونس تنهاییهای یکدیگرند. آواز آن‌ها صدای عشق، تنهایی، خشم و دغدغه‌های زندگیشان است. دوستی و همراهی زنجره و مرد نوازنده موجب میشود دشواریها را آسان‌تر پشت سر بگذارند و با نیروی ساز و آواز و مهر، دیگران را در احساس و ادراکشان شریک کنند…

«چرا آواز میخوانی زنجره؟»، یک عاشقانهی زیبا و یک فانتزی پر از ساز و آواز و رنگ است. نوازنده‌‏ای، رازهایش را به یک زنجره میگوید. احساس زنجره درست مثل احساس نوازنده است. نویسنده، گفت‌وگوی زنجره و نوازنده را نشان میدهد و خیلی ظریف و عاطفی، دنیای انسان‌ها و حیوان‌ها را به‌هم پیوند میزند. زبان شاعرانه و روان و بیان عاطفه‌های مختلف مانند دوستی، عشق، شادی، خشم، تنهایی و دلتنگی، مخاطب را به جوش و خروش وامیدارد. تصویرها، با تلفیق هنر شرقی و غربی و با استفاده از رنگ‌هایی زنده و متنوع، دنیایی خارق‌العاده میآفرینند. دنیایی که در آن، گربه‌ها دست بر گردن انسان‌ها میاندازند و خرگوش‌ها در کنار آدم‌ها میتوانند از جادوی موسیقی لذت ببرند!