این کتاب کوششی است برای بررسی کوتاه تاریخ ادبیات داستانی معاصر ایران. در اینجا گزارش تاریخی جریان­ها را به دلیل وابستگی صعود و افول گونه­ های ادبی به تحولات سیاسی سودمندتر از دیگر رویکردها دانستیم و بیشتر از نویسندگان صاحب صناعتی یاد کردیم که بر سنت داستان نویسی فارسی تأثیر گذاشته­ اند.

تأکید بیشتر بر رمان به دلیل غالب بودن این قالب در میان تمامی اشکال ادبی روزگار ماست. در تحلیل رمان هم بر دو گرایش مرتبط با ادبیات تکیه کردیم و از برخی ابزارهای آن­ها در حد مقدور سود جستیم: یکی روایت­ شناسی و دیگری جامعه­ شناسی ادبیات؛ اولی جنبه­ های شکلی و دومی جنبه­ های محتوایی تحلیل را پوشش می­دهند. اولی بیشتر به سراغ ساختار پیرنگ می­ رود و دومی بیشتر با کنش اجتماعی شخصیت در پیرنگ سر و کار دارد ؛ دو سازه­ ای که وجه اصلی تمایز رمان را با قصه و سایر شکل­ های روایی مشخص می كند. در روایت­ شناسی بیشتر از رویکردهای شناخته­ شدة روایت­شناسان ساختارگرا بهره بردیم و در جامعه­ شناسی ادبیات به کاربردی ساده از مفهوم « قهرمان مسئله­ دار» از منظر گئورگ لوکاچ و لوسین گلدمن – فارغ از پیچیدگی­ های آن­ها- بسنده کردیم.