سیر قهقراییِ نزول آثار ادبی در روزگارِ معاصر، فروماندن متخصصان از ارزش‌گذاری میان اثر ادبیِ مایه‌ور و کم‌مایه، و تکثر رو به بی‌نهایتِ نظریه‌ها و رهیافت‌های ادبی، خبر از نوعی سرخوردگی از امکانِ شناختِ ادبیات در تمامیتِ آن را می‌دهد. چنین وضعیتی همان‌قدر که از طرحِ پرسشِ «ادبیات چیست؟» کناره‌ می‌گیرد اهمیتِ پیش‌کشیدنِ آن را نیز فرایاد می‌آورد. علم بلاغت در قلمرو اسلام و دانش سخنوری در یونان و روم باستان از یک‌سوی، و رشته‌هایی همچون زبان‌شناسی، نقد ادبی، و حتی نظریۀ ادبیات از سویِ دیگر، از آن جهت که خود را عهده‌دارِ شناخت حوزه‌هایی جزئی از کلیت ادبیات ساخته‌اند، و یا پای در متافیزیک‌هایی جزمی استوار کرده‌اند، به‌ویژه در عصرِ پایانِ متافیزیک‌ها، راهی به طرح و صورت‌بندیِ پرسشِ پیش‌گفته نمی‌برند. برای طرح این پرسش، باید توأمان از جریان‌های غالب فلسفی و ادبیِ سدۀ معاصر چشم برداریم و ریشه‌هایِ فلسفه و ادبیات را، در سپیده‌دمِ فلسفه یعنی در یونان باستان، و ذیل مفاهیم کلیِ فیلوسوفیا و پویسیس، جست‌وجو کنیم؛ چراکه بازگشت به سرآغازها تنها راهِ برون رفت از بن‌بست‌هایِ فکری-فلسفی است. نخستین گام برایِ این اقدامِ خطیر بازخوانی و تحلیلِ دیالوگ‌هایِ افلاطونی است و ادبیات نزد افلاطون عنوانی است که برایِ معرفی پژوهشی از این دست برگزیده شده‌است.

کتاب ارکان ادبیات کودک با چند هدف تالیف شده است.

اول: مباحث اصلی ادبیات کودک  مانند چیستی ادبی، مفهوم کودک و کودکی از منظر روان شناختی و جامعه‌شناختی، مخاطب‌شناسی، انواع ادبیات کودک، داستان، شعر و سرانجام کتاب‌های تصویردار را پوشش دهد.

دوم: روش پژوهش در آن رعایت شود، از جمله تفکیک درست مباحث، تازگی مطالب، آوردن استدلال و نمونه، بهره‌گیری از منابع مهم، رعایت امانت در نقل از اسناد و همچنین برخورداری از بافتی منسجم و اندام‌وار.

سوم: بدون ورود به منازعات تئوریک، بیانی ساده در پیش گیرد.

چهارم: کاربردی باشد و همچون متنی درسی به کار دانشجویان این رشته و نیز علاقه‌مندان عام بیاید.

پنجم: مباحث نظری را با مثال‌هایی از داستان‌‌، شعر و تصویر، وضوح بخشد و در عین حال نوعی آنتولوژی و دست‌چین از آثار مهم فارسی و غیرفارسی این گونه ادبی‌ به دست دهد.