قبل از اینکه داستان شروع شود، حوصله‌ی گوزن سر رفته است. گوزن از جنگل می‌آید بیرون، دو قدم می‌رود به طرف رودخانه و داستان آغاز می‌شود...

در این داستان حیواناتی کاملاً متفاوت با علاقه و سلیقه‌های گوناگون فقط با اندکی انعطاف هوشمندانه و مهربانانه توانستند با هم بازی کنند و دوستی با یکدیگر، وفاداری، محبت و همیاری را میان هم به وجود آوردند.

در این داستان بچه‌ها می‌آموزند که نباید منتظر باشند تا کسی شبیه آن‌ها باشد تا با او دوست شوند و بازی کنند، اگر می‌خواهند از اوقاتشان با بازی کردن لذت ببرند باید هم‌بازی شدن را یاد بگیرند. یعنی از توقعات و انتظارات خودخواهانه دست بردارند و در مقابل علاقه و سلیقه و افکار دیگران انعطاف داشته باشند.

روباهی پیر، خود را مالک درخت سیب جلوی لانه‌اش می‌داند و دلش نمی‌خواهد حیوان‌های دیگر از میوه‌های آن استفاده کنند. اما هنوز زیرک است و چشم‌هایش تیز و پرقدرت‌اند. روباه، راسویی جادوگر را به دام می‌اندازد و راسو در ازای آزادی‌اش، به او قول می‌دهد یک آرزوی روباه را برآورده کند.  روباه آرزو می‌کند هرکس از درخت سیب بالا برود، به آن بچسبد و نتواند از آن جدا شود. این جادو را تنها روباه می‌تواند باطل کند.  خبر به‌زودی همه‌جا می‌پیچد و دیگر کسی جرئت نزدیک‌شدن به درخت را ندارد. سال‌ها به خوشی و خرمی سپری می‌شوند تا روزی روباه با زیرکی کاری می‌کند که مرگ به درخت بچسبد تا از دستش رها شود. مرگ اسیر می‌شود و روباه در امان می‌ماند؛ اما این پایان ماجرا نیست... مرگ، بخشی از زندگی هر موجودی است و زندگی، تنها با مرگ معنا می‌یابد؛ اما هیچ‌یک از ما دوست نداریم بمیریم. کاترین شارر، نویسنده‌ی امریکایی با فراز و فرودهای بجا، شیرین و حساب‌شده، طوری به بیان داستان می‌پردازد که موضوع مرگ برای کودک، باورپذیر می‌شود. تصویرهای پرتحرک با ترکیب‌بندی‌های قدرتمند، روایتی جذاب و مناسب را ارائه می‌دهند؛ تصویرهایی که در کنار متن خلاقانه و بدیع، اثری خواندنی و بسیار تأثیرگذار برای کودکان و بزرگسالان پدید آورده‌اند.